06.11.2025
Գիտության զարգացումը ձևավորում է համայն մարդկության զարգացումը, պետության համար այն չի կարող միտված լինել միայն կրթության վերաբերյալ որդեգրած ռազմավարության ինչ-որ մի ածանցյալ։ Այս դեպքում լավ խոսք կա՝ թնդանոթով մոծակ ենք սպանում։ Մյուս հարցն էլ այն է, թե որքանով է կրթությանը նպաստելու այն նախաձեռնությունը, որի անունը «Ակադեմիական քաղաք » դրված։ Գիտության Առողջ ռազմավարությունը պետք է արտացոլի գիտության անմիջական ազդեցությունը տնտեսության զարգացման, էներգետիկ, առողջապահական, պաշտպանական, տեխնոլոգիական, նորարարական , համամարդկային արժեքների ու նաև կրթության զարգացման վրա։ Այս ամենից բացի, եթե կատարվում է որևէ փոփոխություն հանիւն զարգացման, պետք է ապահովի առաջին հերթին եղած զարգացումների ու ձեռքբերումների պահպանումը։ Ներկայացված ռազմավարության դեպքում այդ ձեռքբերումները զրոյանալու են ու նորերը , անգամ եթե լինեն ըստ ռազմավարության, համարժեք չեն այդ կորուստներին։ Այդպիսի ձեռքբերումներ են կայացած դպրոցները, նրանց ճանաչումն ու ուրույն տեղը միջազգային գիտական հանրության կողմից, գրեթե առանց ֆինանսական պատասխանատվության եղած խոշորագույն ու կարևորագույն համագիրծակցությունները։ Այս ամենին գումարվում է գիտության համար շատ կարևոր հանգամանքը՝ ազատությունն , անկախությունը ու մրցակցային միջավայրի բացակայությունը ռազմավարության մեջ։ Գուցե առանձին մարդիկ մրցակցեն, որը կործանիչ է, բայց ոչ համակարգեր։ Կրթությունը լինելով առաջին հերթին բիզնես ունի իր զարգացման օրենքները ու ճանապարհը, այն կարող է որոշակի գիտական խնդիրներ փորձի լուծել ելնելով իր ֆինանսական հետաքրքրությունից, սակայն գիտության առաջ, որպես ամբողջություն , բոլորովին այլ արժեքներ ու խնդիրներ են դրված։ Այսպիսով գիտության ու կրթության կապը ու համագործակցությունը կարևորելով՝ միևնույն է նրանք չեն կարող այսպես սերտաճած լինել։
