«ՍՈՑԻԱԼԱԿԱՆ ԱՋԱԿՑՈՒԹՅԱՆ ՄԱՍԻՆ» ՕՐԵՆՔՈՒՄ ԼՐԱՑՈՒՄՆԵՐ ԵՎ ՓՈՓՈԽՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐ ԿԱՏԱՐԵԼՈՒ ՄԱՍԻՆ», «ՈՍՏԻԿԱՆՈՒԹՅԱՆ ՄԱՍԻՆ» ՕՐԵՆՔՈՒՄ ԼՐԱՑՈՒՄ ԿԱՏԱՐԵԼՈՒ ՄԱUԻՆ», «ՀԱՇՄԱՆԴԱՄՈՒԹՅՈՒՆ ՈՒՆԵՑՈՂ ԱՆՁԱՆՑ ԻՐԱՎՈՒՆՔՆԵՐԻ ՄԱՍԻՆ» ՕՐԵՆՔՈՒՄ ՓՈՓՈԽՈՒԹՅՈՒՆ ԵՎ ԼՐԱՑՈՒՄ ԿԱՏԱՐԵԼՈՒ ՄԱՍԻՆ», «ՎԱՐՉԱԿԱՆ ԻՐԱՎԱԽԱԽՏՈՒՄՆԵՐԻ ՎԵՐԱԲԵՐՅԱԼ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ՕՐԵՆՍԳՐՔՈՒՄ ԼՐԱՑՈՒՄՆԵՐ ԿԱՏԱՐԵԼՈՒ ՄԱՍԻՆ» ՕՐԵՆՔՆԵՐԻ ՆԱԽԱԳԾԵՐ

Նախագծի 1-ին հոդվածով առաջարկվող «անօթևան» հասկացության նոր խմբագրությունը կիրառում է սեփականության մասնաբաժնի 25 տոկոսի շեմը որպես սոցիալական աջակցությունը բացառող հանգամանք, ինչը կարող է հանգեցնել անձի՝ բնակարանի իրավունքի ոչ իրավաչափ սահմանափակմանը, երբ փաստացի բնակության հնարավորությունն առկա չէ։ Առաջարկում ենք «25 տոկոս և ցածր» չափանիշը փոխարինել «բնակության համար պիտանի և տնօրինման համար հասանելի» հասկացությամբ՝ հիմք ընդունելով անձի փաստացի անօթևանության հանգամանքը։ 

Նախագծի 6-րդ հոդվածով առաջարկվող դիմումի մերժման հիմքը՝ կապված աշխատանք փնտրող անձի կարգավիճակ չունենալու հետ, ստեղծում է պարտադիր պայման, որը հաշվի չի առնում անձի սոցիալական ծայրահեղ վիճակը և կյանքի դժվարին իրավիճակում հայտնվելու օբյեկտիվ պատճառները։ Առաջարկում ենք խմբագրել հոդվածը՝ նախատեսելով բացառություններ այն անձանց համար, որոնք ունեն հարգելի պատճառներ կամ օբյեկտիվ անհնարինություն՝ որպես աշխատանք փնտրող հաշվառվելու համար։ 

Նախագծի 12-րդ հոդվածում «խմբային տուն» և «անկախ կյանք» եզրույթների միաժամանակյա կիրառումը ստեղծում է ներքին իրավական հակասություն և խեղաթյուրում է ապաինստիտուցիոնալացման և անկախ կյանքի միջազգայնորեն ընդունված հայեցակարգը։ «Փոքր խմբային տուն» հասկացությունն իր իրավական բովանդակությամբ ենթադրում է անձի նկատմամբ վերահսկողության բարձր աստիճան, ինչն օբյեկտիվորեն անհամատեղելի է անձի ինքնորոշման, ազատ ընտրության և համայնքում անկախ ապրելու սկզբունքների հետ։ Առաջարկում ենք խուսափել փոքր խմբային տները որպես անկախ կյանքին ուղղված միջոց դիտարկելուց։